Godzina pąsowej róży (1963)

Na rozpoczęcie wakacji chciałabym zaproponować wam polską produkcję z 1963r, czyli Godzina pąsowej róży. Film ogląda się bardzo przyjemnie, jest lekki i zabawny. Opowiada historię młodej warszawianki Ani, która cofa się w czasie za pomocą starego zegara swojej ciotecznej prababki Eleonory (aby uniknąć kłótni z rodzicami o swoje spoźnialstwo przekręca wskazówki). Z ówczesnej stolicy przenosi się do lat 80. XIX wieku, gdzie społeczeństwem rządzą staroświeckie zasady i poglądy. Po ulicach jeżdżą dorożki, kobiety noszą piękne suknie i sztywne gorsety a mężczyźni-gentlemani bynajmniej jeszcze nie wyginęli ;)  Sama bohaterka jest postrzegana natomiast jako troszeczkę chora psychicznie przez co następujące wydarzenia są jeszcze bardziej komiczne, ponieważ to co dla Ani było normalne, w tamtych czasach okazało się nie do przyjęcia.  Aby wrócić do swoich czasów nasza bohaterka musi odnaleźć stary zegar...a w między czasie wplata się oczywiście wątek miłosny ;) 

W filmie zagrały ówczesne sławy polskiego kina tj.: Elżbieta Czyżewska (Ania), Lucyna Winnicka (Eleonora), Barbara Ludwiżanka (gosposia Genowefa). Co więcej zyskał dużą popularność i zdobył Złotego Lwa na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym dla Dzieci i Młodzieży w Wenecji, a w 1964 r. został wyróżniony na  MFF dla Dzieci i Młodzieży w Cannes.

Dla moli książkowych dodam jeszcze, że film powstał na podstawie powieści Marii Krüger (autorka Karolci) pod tym samym tytułem. 

Możecie obejrzeć go na YT: 



zdjęcia: Filmoteka Narodowa

Rok 1863 (1922)

 Po Mani i Panu Tadeuszu nadszedł czas na następną perełkę polskiego kina niemego ;)

Filmoteka Narodowa ma dla nas kolejny odrestaurowany, niemy film, którego re-premiera odbędzie się 5-7 kwietnia w kinie Iluzjon. Po dwóch latach prac Rok 1863 (1922) w reżyserii Edwarda Puchalskiego jest gotowy, aby trafić na salę kinową. Jest to ekranizacja powieści Wierna rzeka Stefana Żeromskiego, opowiadająca historię miłości księcia Odrowąża i Salomei, której nie akceptuje matka mężczyzny i która podejmuje odpowiednie kroki...   Na blogu Nitrofilu możemy przeczytać, że kopia filmu została zrekonstruowana w jej pierwotnym kształcie!  Projekcji niemych filmów zazwyczaj towarzyszy muzyka, tak będzie też i tym razem. Muzyka autorstwa Michała Lorenca, jednego z najwybitniejszych współczesnych kompozytorów muzyki filmowej, zostanie wykonana na żywo przez zespół DesOrient. 

TU możecie przeczytać dokładniejszy opis filmu ;)

O Panu Tadeuszu pisałam w tym poście. Mam nadzieję, że niedługo będę mogła obejrzeć Rok 1983 w jednym z Poznańskich kin, może znowu będzie to Rialto? 

A wy co sądzicie o niemych filmach? Podobają się wam czy raczej wolicie tradycyjne już dzisiaj produkcje dźwiękowe?

pozdrawiam! 

"Pan Tadeusz" w Poznaniu

W ramach projektu "Konserwacja i digitalizacja przedwojennych filmów fabularnych w Filmotece Narodowej w Warszawie" udało się zrekonstruować Pana Tadeusza z 1928r. w reżyserii Ryszarda Ordyńskiego. Na podstawie fragmentów z trzech kopii filmu, z których jedna została kupiona od osoby prywatnej w 2006 roku, powstał ok. 2 godzinny film, który miałam okazję obejrzeć :) 

Każda kopia zawierała inne części filmu, co pozwoliło połączyć wszystko w jedną całość, lecz nie obyło się niestety bez kilku braków (sceny batalistyczne). TU możecie przeczytać co dokładnie zawierała każda kopia. 

9 listopada bieżącego roku, w odnowionym kinie Iluzjon w Warszawie, po 84 latach odbyła się re-premiera filmu z muzyką na żywo, skomponowaną przez Tadeusza Woźniaka. W tym samym dniu re-premiera miała miejsce także w Wilnie a 10 i 11 listopada w kinach studyjnych w całej Polsce. W Poznaniu w Kinie Rialto,  do którego oczywiście poszłam. Nie mogłam opuścić takiego wydarzenia :) Nie będę streszczać fabuły filmu, bo raczej każdy ją zna, a przynajmniej powinien znać... 

Sala kinowa była prawie pełna, ale i tak najbardziej zdziwiło mnie to, że najwięcej było właśnie młodych ludzi. ( Moja koleżanka podejrzewa, że to na pewno studenci polonistyki wybrali się z obowiązku :D ) Jeżeli chodzi o sam film to ja byłam zachwycona! Muzyka idealnie pasowała do atmosfery danych sytuacji i w ogóle nie odczułam tego, że jest to film niemy. I zapewniam, że pomimo braku udźwiękowienia było sporo zabawnych scen, które bez problemu dało się zauważyć.    

  

Myślę, że w  tamtych czasach aktorzy mieli utrudnione zadanie, ponieważ całym ciałem, mimiką twarzy i zachowaniem musieli pokazać charakter i uczucia swojej postaci. W Panu Tadeuszu  wszystko było przekazane perfekcyjnie. Mam nadzieję, że każdy kto miał okazję iść do kina odebrał tę produkcje równie pozytywnie i z podobnym zafascynowaniem jak ja (chociaż widziałam, że niektórzy przysypiali...) 

Jeszcze raz napiszę, że całość bardzo mi się podobała i jeżeli kiedykolwiek ktoś z was będzie miał okazję obejrzeć ten film to naprawdę zachęcam. Wszystkie najważniejsze sceny zostały przedstawione i pomimo braków, o których wspomniano wszystkim przed rozpoczęciem seansu całość była bardzo spójna. 

Mam nadzieję, że przekazałam to co najważniejsze. Jeżeli macie jakieś pytania to piszcie :)

Do następnego! 

Na koniec kilka zdjęć. Więcej znajdziecie TUTAJ

zdjęcia pochodzą ze strony Filmoteki Narodowej

 Zofia Zajączkowska / Zosia

 Leon Łuszczewski / Tadeusz Soplica

Hrabia i Zosia

Telimena

"Pan Tadeusz" 1928

9 listopada 2012r. odbędzie się re-premiera zrekonstruowanego filmu "Pan Tadeusz" z 1928r. O tym projekcie wspominałam w styczniu. KLIK, KLIK

W dniach 9-11 listopada w Iluzjonie Filmoteki Narodowej odbędzie się projekcja filmu z muzyką na żywo oraz warsztaty filmowe. Wszystkich zainteresowanych kieruję na tą stronę po więcej szczegółów :) Tam możecie zerejestrować się na warsztaty (ilość miejsc ograniczona; decyduje kolejność zgłoszeń), znajdziecie dokładny plan i regulamin. 

Pozdrawiam! :)

zdjęcie: Iluzjon Filmoteki Narodowej