Festival de Cannes!

Dzisiaj jest 20 stopni czyli temperatura dla mnie idealna. Ostatnie dni były za gorące. 30 stopni to gruba przesada… Siedzenie w ogrodzie na słoneczku i pisanie kolejnego posta jest o wiele przyjemniejsze niż pisanie go w czterech ścianach mieszkania.  Strasznie się ociągałam z jego napisaniem, ale tylko dlatego, że zbliża się sesja i nie miałam czasu kompletnie na nic.

Jak pewnie większość z was wie, 16 maja rozpoczął się Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes i potrwa jeszcze do jutra. Jak na miłośniczkę kina przystało postanowiłam napisać co nieco o tym wydarzeniu. Kto nie chciałby się znaleźć na czerwonym dywanie i w pięknej sukni wejść po schodach, udając się na premierę filmu. Ja na pewno! Co prawda moje marzenie do połowy się spełniło, ponieważ dwa lata temu byłam w Cannes, ale niestety tylko i wyłącznie jako turystka… Dodam, że miasto jest ładne, chociaż jest kilka miejsc ‘ozdobionych’ wysypującymi się i śmierdzącymi śmietnikami. Plaża jest bardzo wąska i czasami nie było nawet gdzie siedzieć jeżeli fale przypływały zbyt blisko : )

Może na początek kilka suchych faktów ; ). Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes jest jednym z najważniejszych I najbardziej prestiżowych festiwali filmowych na świecie. Od 2002r. oficjalna nazwa to Festiwal de Cannes.

Historia Festiwalu w Cannes sięga późnych lat 30. XX w, kiedy to Jean Zay (francuski Minister Kultury i Sztuki) wyszedł z inicjatywą stworzenia międzynarodowego festiwalu filmowego. Ze wsparciem m.in., Philippa Erlangera dopięli swego, jednak wybuch II wojny światowej

opóźnił pierwszą edycję tego wydarzenia o siedem lat.  Pierwszej uroczystości miał przewodniczyć Louise Lumière-jeden z twórców kina. Od  1946r. Festiwal odbywał się co roku we wrześniu, z wyjątkiem lat 1948 i 1950 (powody finansowe), a od 1952r., każdego maja.

Początkowo miał on charakter czysto towarzyski, był wydarzeniem społecznym czy atrakcją turystyczną, podczas której prawie każdy z filmów otrzymywał nagrodę. Dopiero w latach 50. dzięki obecności celebrytów takich jak: Kirk Douglas, Sophia Loren, Grace Kelly, Brigitte Bardot, Cary Grant, Romy Schneider, Alain Delon, Simone Signoret czy Gina Lollobrigida festiwal stał się bardziej popularny i szybko zdobył międzynarodową reputację jednego z najbardziej prestiżowych i myślę, że medialnych wydarzeń filmowych. Dodatkowo co roku do Cannes przybywa ponad 4000 dziennikarzy!

Od 1972r. organizatorzy festiwalu sami wybierają filmy, które mają zostać zaprezentowane, chociaż wcześniej wybór należał do komisji krajów z których owe filmy pochodziły. Funkcję dyrektora festiwalu, od 2000r., pełni Gille Jacob. 

Główną nagrodą przyznawaną na festiwalu jest Złota Palma, która zastąpiła wcześniejszą nagrodę: Grand Prix Festiwalu. Po raz pierwszy Złotą Palmę przyznano w 1955r., a otrzymał ją Delbert Mann za film “Marty”.  Najważniejszą nagrodą jest Złota Palma za film pełnometrażowy. Poza tym przyznawane są także inne nagrody takie jak: Grand Prix,  Złota Palma za film krótkometrażowy, Nagroda Jury (Prix du Jury), nagroda za najlepszą rolę kobiecą, nagroda za najlepszą rolę męską, nagroda za najlepszy scenariusz, nagroda za reżyserię oraz nagrody konkursu Cinéfondation, w którym studenci mogą zaprezentować swoje krótkie filmy.  W 50. rocznicę Festiwalu  Palmę Palm  przyznano Ingmarowi Bergmanowi, która odebrała jego córka Linn Ulmann. Teraz pora na polski akcent: w 1981r. Złotą Palmę otrzymał Człowiek z żelaza Andrzeja Wajdy. Jednak nie jest to jedyny polski film nagrodzony w Cannes. Było jaszcze kilka innych, które zdobyły nagrody m.in. za filmy krótkometrażowe.  

Fragment artykułu z wp.pl :

„Już w 1946 roku nagrodę z kategorii oświatowego filmu krótkometrażowego otrzymała „Wieliczka” w reż. J. Brzozowskiego, w 1947 Grand Prix za film dokumentalny otrzymał film „Klęska powodzi”, będący wydaniem specjalnym Polskiej Kroniki Filmowej, a w 1951 Nagrodą Specjalną Jury odznaczony został krótkometrażowy film K. Gordona „Szeroka droga”.

Pierwszym sukcesem w kategorii filmu pełnometrażowego była w 1954 roku nagroda dla Aleksandra Forda za film „Piątka z ulicy Barskiej”, już w ramach oficjalnej selekcji. W 1957 roku pierwszy ważny sukces święcił z kolei mało wówczas znany Andrzej Wajda, za film „Kanał”, nagrodzony Nagrodą Specjalną Jury (zwaną też Srebrną Palmą). W 1961 roku tę samą nagrodę otrzymał Jerzy Kawalerowicz za film pod tytułem „Matka Joanna od Aniołów”. Wtedy także Francuska Akademia Filmowa uhonorowała Lucynę Winnicką za główną rolę. Oba filmy były wyjątkowo entuzjastycznie przyjęte przez publiczność w Cannes.

W 1962 Nagrodę Specjalną Jury w kategorii filmu krótkometrażowego otrzymał polski, tym razem animowany film „Oczekiwanie” zrealizowany przez Witolda Giersza i Ludwika Perskiego.

1964 rok to wyróżnienie honorowe Jury i Krytyków dla filmu Andrzeja Munka „Pasażerka”. W 1973 Nagrodę Jury otrzymał film Wojciecha Jerzego Hasa „Sanatorium pod klepsydrą”. W 1978 roku film Krzysztofa Zanussiego „Spirala ‘ otrzymuje nagrodę jury ekumenicznego. Rok 1979 to rok podwójnych nagród dla Polaków: Andrzej Wajda otrzymuje wówczas Nagrodę FIPRESCI (Międzynarodowej Federacji Prasy Filmowej) za „Człowieka z marmuru”, a Jerzy Skolimowski – nagrodę specjalną jury za film „Shout”. W 1979 roku Andrzej Wajda zdobywa też Nagrodę Jury Ekumenicznego za film „Bez znieczulenia”. Rok później, w 1980 roku Krzysztof Zanussi otrzymuje nagrodę za reżyserię oraz Nagrodę Specjalną Jury Ekumenicznego za film „Constans”, a Agnieszka Holland zostaje wyróżniona za film „Aktorzy prowincjonalni”.

W 1982 roku nagrodę za najlepszy scenariusz otrzymuje Jerzy Skolimowski za film „Moonlight”. W tym samym roku nagrodą za najlepszą rolę żeńską zostaje uhonorowana Jadwiga Jankowska – Cieślak, biorąca udział w węgierskim filmie „Olelkezo Tekintetek” W 1988 roku Krzysztof Kieślowski otrzymuje Nagrodę Jury oraz nagrodę FIPRESCI za „Krótki film o zabijaniu”. Trzy lata później inny film reżysera – „Podwójne życie Weroniki” współzawodniczy wraz z innymi o Złota Palmę, ale przegrywa z filmem Joela Coena „Barton Fink”. Zdobywa za to nagrody dla najlepszej aktorki (Irene Jacob) oraz nagrodę FIPRESCI.

W 1990 roku Krystyna Janda zostaje uhonorowana nagroda dla najlepszej aktorki za rolę w filmie Ryszarda Bugajskiego „Przesłuchanie”, zrealizowanym w 1982 roku, a film Macieja Dejczera „300 mil do nieba” otrzymuje Nagrodę Młodej Publiczności. Tę samą nagrodę otrzymuje rok później film Doroty Kędzierzawskiej „Diabły, diabły”.

W 1998 roku pierwszą nagrodę konkursu etiud Cinéfondation otrzymał film „Jakub” w reżyserii Adama Guzińskiego, a w 2004 roku trzecią nagrodą tegoż konkursu został uhonorowany Jan Komasa za film „Fajnie, że jesteś”. W 2000 roku do konkursu Cinéfondation zakwalifikowany został film Małgorzaty Szumowskiej „Wniebowstąpienie”. W tym roku (2006) Jury Ekumeniczne wyróżniło film Sławomira Fabickiego „Z odzysku”. „

W tym roku przewodniczącym Jury jest Nanni Moretti. Dodatkowo o nagrodach decydować będą także aktorzy: Ewan McGregor, Diane Kruger, Hiam Ammass i Emmanuelle Devos; reżyserzy: Alexander Payne, Andrea Arnold i Raoul Peck oraz projektant mody Jean-Paul Gaultier.

Chciałam wam przekazać tylko najważniejsze informacje, chociaż jak widać post i tak wyszedł bardzo długi, ale mam nadzieję, że choć trochę was zainteresowałam. A na koniec jak zwykle zdjęcia!

 Złota Palma

"W przeciwieństwie do Oskara, Złota Palma naprawdę wykonana jest z 24-karatowego złota. Oskar jest tylko pozłacany.Co ciekawe, Złota Palma jest także najbardziej wartościową nagrodą. Wyprodukowanie jednej statuetki kosztuje ok. 1500 dolarów, zużywa się bowiem aż 30 gramów czystego złota. Podstawa nagrody wykonana jest z naturalnego kryształu, co także kosztuje. Nagroda wręczana jest w pudełku z niebieskiej marokańskiej skóry. Nagroda była wiele razy przeprojektowywana. Obecna jej forma została stworzona przez austriacką projektantkę Caroline Scheufele."

 Plakaty z lat 1946, 1985, 1992

  

Tegoroczne kreacje gwiazd

 

Mania (1918) w Elblągu!

Przechodząc niedawno obok elbląskiego Raszczyka zauważyłam plakat na którym było zdjęcie Polo Negri. Pomyślałam: „Co?! Pola w Elblągu? Ale o co chodzi?” Jak podeszłam bliżej to się dowiedziałam. W jednym z wcześniejszych postów wspominałam o  projekcie NITROFILMU (restauracja cyfrowa starych, przedwojennych filmów). Dzięki temu projektowi jakiś czas temu odnowiono film Mania (1918), w którym gra właśnie Pola Negri. W ubiegłym roku re-premiera odbyła się w Warszawie. Następnie film pokazano w  Paryżu, Madrycie, Londynie, Kijowie i Berlinie. A już niedługo, bo 11 maja 2012r. mieszkańcy mojego rodzinnego miasta Elbląga będą mogli obejrzeć ten film w Teatrze im. Aleksandra Sewruka w Elblągu, z muzyką na żywo w wykonaniu Elbląskiej Orkiestry Kameralnej pod dyrekcją Jerzego Maksymiuka. Muszę powiedzieć, że byłam bardzo pozytywnie zaskoczona tą wiadomością i mam nadzieję, że w Elblągu będzie coraz więcej wydarzeń tego typu. Ja niestety musiałam wracać do Poznania wraz z końcem majówki, więc nie udało mi się zobaczyć projekcji, czego bardzo żałuję, ale mam nadzieję, że Elblążanie nie zmarnują takiej okazji.:)

Bilety: 45 zł (ulgowy), 50 zł (normalny)
Bilety do nabycia w Biurze Koncertowym Elbląskiej Orkiestry Kameralnej
Ratusz Staromiejski, w godzinach: pn.-pt. 8:00-16:00, wt. 8:00-18:00 (Elbląg, Stary Rynek 25).
Rezerwacja telefoniczna: (55) 237 47 49 lub elektroniczna: www.eok.elblag.eu

The Wizard of Oz & The Ides of March ?

 Podczas niedzielnego popołudnia u babci obejrzałam Czarnoksiężnika z krainy Oz i właśnie o tym będę dziś pisać. 

Chyba każdy z nas  zna albo kiedyś chociaż słyszał tę historię. Dziewczynka mieszkająca z wujostwem na farmie w Kansas pewnego dnia postanawia opuścić dom i ze swym przyjacielem, psem Toto, wyrusza w nieznane. Po drodze spotyka profesora Marvela, który sprytnie przekonuję ją do powrotu. W międzyczasie zrywa się huragan. Cała rodzina zdążyła już schronić się w piwnicy i zaryglować drzwi, więc Dorota  z przyjacielem wchodzi do domu. W salonie, kiedy wiatr wybija szybę dziewczynka traci przytomność. Kiedy się budzi zauważa, że ona wraz całym domem znajdują się w środku trąby powietrznej.  Po pewnym czasie dom ląduje w zaczarowanej krainie Manczkinów, którą Dorota nazywa krainą po drugiej stronie tęczy… Spadając, dom przygniata i zabiją złą czarownicę a mieszkańcy pełni wdzięczności tańczą i śpiewają. I właśnie tutaj zaczyna się cała ta niesamowita przygoda… Otrzymanie  czarodziejskich trzewików, posiadających niezwykła moc, wyprawa do Szmaragdowego grodu w celu odnalezienia Czarnoksiężnika z Oz i oczywiście moment, kiedy Dorotka poznaje trzech towarzyszy. Cała czwórka podąża żółtą ścieżką, aby prosić czarnoksiężnika o pomoc. Dorotka pragnie wrócić do domu, Lew marzy o odwadze, Blaszany Drwal o gorącym sercu a Strach na wróble o rozumie.

Jak wiecie, albo i nie ( w takim razie już wyjaśniam) Czarnoksiężnik z Krainy Oz  jest pierwszą powieścią fantasy jeżeli chodzi o amerykańską literaturę dziecięcą. Autorem tego dzieła, jest amerykański pisarz, Lyman Frank Baum. Ponadto na jego koncie znajduję się także cykl 13 innych powieści o ludziach ze Szmaragdowego Grodu. Książkę wydano w Chicago w 1900r. Przyczyniła się ona do rozwoju literatury tego typu i jednocześnie należy do klasyki światowej literatury dziecięcej. Dlatego myślę, że dla większości z nas ta historia nie jest obca. Jak też można się domyślić, doczekała się wielu adaptacji i ekranizacji filmowych czy też licznych wystawień w teatrach. Do pierwszych ekranizacji należały krótkie filmy a pierwszy, pełnometrażowy pochodzi z 1925, w którym  Drwala zagrał Oliver Hardy, znany głownie z serii filmów Flip i Flap. Ja widziałam tą myślę, że najpopularniejszą produkcję, a mianowicie musical z 1939r. w reżyserii Victora Fleminga, gdzie rolę Dorotki gra Judy Garland, którą osobiście uwielbiam.

Ja jestem ogromną miłośniczką literatury dziecięcej oraz fantasy czy starych rysunkowych bajek, w szczególności Disney’a i naprawdę nie mogę znieść tych dzisiejszych komputerowych wersji wszystkiego. A dosłownie nieliczne mi się podobały. W ogóle mam jakieś zamiłowanie do wszystkiego co bajkowe i magiczne. Dlatego chyba nikogo nie zdziwi to jak powiem, że film mi się podobał. Tak, podobał mi się i to bardzo. Początkowe i końcowe sceny, kiedy cała zagadka i sekret całej przygody się rozwiązuję, są w sepii, nie są czarno-białe tylko właśnie w sepii. Natomiast przygoda w krainie Manczkinów i podróż do Szmaragdowego Grodu jest pełna intensywnych kolorów. Podejrzewam, że to za sprawą Technicoloru. Całość daje naprawę niesamowity efekt a do tego dochodzi bardzo dużo muzyki, w tym utwór „Somewhere Over the Rainbow” (Oskar za najlepszą piosenkę), wykonywany przez Judy Garland, który oczywiście też każdy zna . No może nie akurat tą wersję śpiewaną przez Judy, ale po obejrzeniu filmiku, który zamieszczę będziecie wiedzieć o co mi chodzi. Jest to adaptacja, więc z pewnością różni się od książki. Już w połowie oglądania zauważyłam kilka małych szczegółów, ale to jak najbardziej nie ujmuje charakterowi filmu. To co mi się podoba to właśnie ten klimat fantasy, baśni i magii. Innym filmem, jednym z moich ulubionych, jest Narzeczona dla księcia, także w charakterze bardzo, bardzo baśniowym. Jeżeli wy macie jakieś swoje ulubione filmy tego typu to śmiało możecie mi napisać, bo jak już mówiłam bardzo to lubię i chętnie poznam wasze propozycje.

całość napisana na podstawie informacji zebranych w internecie i książkach. 

When Vogueini meets Betty Boop.

Post miał być o Betty Boop, tak więc dotrzymuję słowa. Sama dokładnie nie pamiętam gdzie o niej usłyszałam, ale jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że zobaczyłam ją na okładce zeszytu koleżanki ( to była chyba podstawówka), potem zaczęłam szukać w sieci, potem jakoś poszła w niepamięć, żeby właśnie dzisiaj przypomnieć na nowo o tym, że istnieje. Ale do rzeczy. Chyba nie podlega wątpliwości fakt, że BB jest jedną z najsłynniejszych twarzy w historii rozrywki i każdy kiedykolwiek musiał się na nią natknąć. Ja w sieci znalazłam tyle informacji, że już sama nie wiem gdzie oczy wsadzić. Nie wspomnę już o masie niejasności, na które się natknęłam. Nigdzie nie ma całkowitej prawdziwej historii Betty Boop od początku do końca. Za każdym razem trafiałam na jakieś skrawki informacji. Może być też tak, że najzwyczajniej w świecie czegoś nie zrozumiałam, niczego nie wykluczam…. Jest także wiele ciekawostek, ale kto wie, które informacje są prawdziwe, a które nie :).  Postaram się jednak złożyć to  wszystko w całość i przedstawić to co najważniejsze.

A teraz uwaga, zaczynam. Z tego co zrozumiałam Betty Boop początkowo została stworzona przez Grima Natwicka jako postać psa i pojawiła się jako przyjaciółka/ dziewczyna innego psa o imieniu Bimbo. Dopiero Max Fleischer  i jego wytwórnia Fleischer Studios stworzyli serię 42 animowanych kreskówek Talkartoon, w tym epizod „ Dizzy Dishes”(sierpień 1930), gdzie właśnie zadebiutowała Betty już jako postać kobiety. Porzuciła swoja psią osobowość, a jej długie psie uszy zamieniły się w okrągłe zwisające kolczyki. Początkowo Betty  odtwarzała mniej ważne role w kreskówkach, lecz potem zyskała popularność co doprowadziło w 1932r. do powstania indywidualnej serii filmowej Betty Boop, która zastąpiła znane już Talkartoon. Seria ogólnie przedstawia przygody Betty, której towarzyszą m.in. Bimbo i Koko, teraz jako charaktery drugoplanowe. Postać Betty jest wzorowana na Helen Kane – amerykańskiej piosenkarce lat dwudziestych ( jej znakiem rozpoznawczym jest utwór  I Wanna Be Loved By You ) , chociaż uważa się, że ‘it-girl’ Clara Bow także ma w tym jakiś swój wkład.  Głos głównej bohaterki podkładały rożne osobistości, ale jedną ze szczególnie znanych jest Mae Questel, amerykańska aktorka, która towarzyszyła BB  do samego końca.  Betty jest powszechnie uznawana za „Królową Kreskówek”, ale to jeszcze nie koniec. Jeżeli chodzi o samą postać to BB jest uważana za jeden z pierwszych i najbardziej znanych symboli seksu w amerykańskim kinie animowanym. Reprezentuje zupełnie inny obraz kobiety niż pozostałe kreskówki, w których od męskich charakterów różniły je tylko długie rzęsy, głos czy inny strój. Betty natomiast wyraźnie eksponuje swoją kobiecość oraz to, że jest atrakcyjna. Podkreśla swoje atuty dzięki gorsetowi, krótkiej spódniczce i podwiązkom, lecz mimo to widać, że jest także bardzo dziewczęca co można zauważyć po jej głosie czy zachowaniu. Ostatni krótkometrażowy film został nakręcony w 1939r., ponieważ cenzura zakazywała pokazywania niektórych wątków związanych z seksem. Tak więc zakończyła się kariera naszej bohaterki. Potem wystąpiła gościnnie w filmie z 1988r. Kto wrobił królika Rogera. Jak wiadomo wszystkie odcinki serii są czarno-białe, jednak w latach 60.  National Television Assosacies uzyskał prawo do koloryzacji. W kolorze można zobaczyć np. Betty Boop jako kopciuszka. Obecnie wszystkie kreskówki znajdują się na stronie poświęconej BB, dokładnie TU. Jak już mówiłam BB to temat rzeka, więc starałam się przedstawić to co najważniejsze, a jeżeli ktoś z was zna jeszcze jakieś dodatkowe informacje to bardzo proszę się podzielić :). Zostawiam was z filmikami oraz ze zdjęciami.

PS ja osobiście uwielbiam te kreskówki! 

                                   Betty Boop

  Helen Kane

                               Clara Bow

       

                                Mae Questel