Znowu ta historia... :)

Czas tak szybko leci, że nie zauważyłam kiedy minęły te 2 tygodnie od ostatniego posta, a prawie miesiąc od notatki z historią. Ale na szczęście w porę się zorientowałam (lepiej późno niż wcale) i przygotowuję kolejną część. Ostatnim razem skończyłam na 1912r. 

Teraz pora na rok 1913r., bo właśnie wtedy reżyser Edward Puchalski podiął się moim zdaniem ogromnego wyzwania, czyli zekranizowania Potopu Henryka Sienkiewicza. Była to pierwsza próba przeniesienia powieści na ekran. Próba, bo zrealizowano Obronę Częstochowy, która zawierała kilka scen z dworu Billewiczów, Kmicica w gabinecie Radziwiłła w Kiejdanach, w sali balowej i namiocie Millera.  Władze rosyjskie nie wyraziły zgody na udział polskiego wojska w filmie, dlatego też sceny plenerowe nie zostały zrealizowane a powstałe już materiały trafiły do Rosji, gdzie zostały wykorzystane w filmie Potop. Rolę Kmicica zagrał rosyjski aktor Iwan Mozżuchin.

1913-1914r. - pierwsze pisma filmowe (Scena i Ekran we Lwowie oraz Kinoteart i Sport w Warszawie) 

1914r. - debiut słynnej Poli Negri w Niewolnicy zmysłów, w reżyserii Jana Pawłowskiego.

1916r. - Ochrana warszawska i jej tajemnice (podobno był to najgłośniejszy film okresu   wojny; wyreżyserowany przez Aleksandra Hertza; w produkcji zagrali: Józef Węgrzyn i Kazimierz Junoszy-Stępowski.

           -  Flirt krzesełek i Luneta ma dwa końce (pierwsze polskie filmy rysunkowe, które

                  zrealizował Feliks Kuczkowski a rysunki wykonał Lucjan Kobierski).

1919r. - powstanie Związku Przemysłowców Filmowych; w tym roku wyprodukowano 21 filmów fabularnych i 61 krótkometrażowych; liczba kin to ok. 400.

                                                        

Flirt krzesełek

fototeka.fn.org.pl

Pola Negri w Niewolnicy zmysłów

filmweb.pl

Iwan Mozżuchin

audiovis.nac.gov.pl

w tworzeniu posta pomógł mi filmpolski.pl , Wikipedia i książka Stanisława Janickiego

HKP vol. II

Dzisiaj mam dla was kolejną porcję dat i informacji. Chyba z całą książką nie pójdzie mi tak łatwo jak myślałam, bo jest tego naprawdę dużo.  

W 1902r. Kazimierz Prószyński założył pierwszą wytwórnię filmową Towarzystwo Udziałowe „Pleograf”, która zajmowała się realizacją i rozpowszechnianiem krótkich filmów dokumentalnych, krajoznawczych i scenek fabularnych.

Sześć lat później (1908) nakręcono pierwszy polski film fabularny - komedia Antoś pierwszy raz w Warszawie; film niestety nie zachował się do naszych czasów, reżyserem był Józef Meyer a rolę tytułową zagrał popularny komik Antoni Fertner. (w 2008r. powstał współczesny remake Wielki powrót Antosia ). 

W 1909r. Aleksander Hertz wraz z Alfredem Silberlastem (Alfred Niemirski), Józefem Koernerem i M. Zukerem założyli Warszawskie Towarzystwo Udziałowe Sfinks, które początkowo było przedstawicielem francuskiej wytwórni filmowej (Pathé-Natan-Frėres), która to dopiero potem założyła kinematograf Sfinks, mieszczący się przy ulicy Marszałkowskiej 116 w Warszawie.  Początkowo zajmowano się dorabianiem polskich napisów do zagranicznych filmów oraz kroniką aktualności; pierwszym nakręconym wydarzeniem był wzlot aeroplanu w Warszawie w listopadzie 1909 r. a pierwszym filmem  Słodycz grzechu.

Do najbardziej znanych filmów wyprodukowanych przez Sfinksa należą między innymi:  Ziemia obiecana (1927), Dzieje grzechu (1933), Studenci z Polą Negri  czy Meir Ezofowicz wg Orzeszkowej. Wytwórnia działała do 1939 roku.

1911r.- Antoni Bednarczyk realizuje pierwszą adaptację tekstu literackiego: Dzieje grzechu wg powieści  Stefana  Żeromskiego.

1912r.- w Moskwie swe pierwsze filmy animowane realizuje Polak Władysław Starewicz.

Na dzisiaj to już koniec, zapraszam znowu za jakiś czas! :) 

Aleksander Hertz

                                                  

                                                   Ujęcie z filmu Meir Ezofowicz. 

                                             zdjęcie pochodzi ze strony Filmoteki Narodowej

Historia kina polskiego.

Wakacje się już zaczęły i myślę, że to idealny czas na nadrabianie filmowych zaległości. Dzisiaj obejrzałam ‘M jak morderstwo’ Alfreda Hitchcocka! Myślę, że post z tym filmem niedługo się pojawi! Całe trzy miesiące spędzę na Zielonej Wyspie, co mnie bardzo cieszy. Pogoda jednak nie rozpieszcza, bo pada od samego rana. I może najlepiej byłoby zacząć od „Deszczowej piosenki”, ale chyba zachowam ten film na inny deszczowy dzień. Na początek mam zamiar przedstawić wam historię kina w Polsce według książki z poprzedniego postu. Jest naprawdę bardzo ciekawa i jestem pod wrażeniem ilości i jakości informacji w niej zawartych. Cztery lata temu została wydana kolejna książka o tej tematyce autorstwa Tadeusza Lubelskiego. Jeżeli uda mi się ją kupić na pewno porównam ją z książką Stanisława Janickiego.  A teraz koniec gadania i zaczynamy!  
Dowiecie się wszystkiego co najważniejsze, obiecuję! 

Historia polskiego kina zaczyna się pod koniec XIXw. W 1894r. Kazimierz Prószyński konstruuje pleograf  (Rok później bracia Lumière wynaleźli kinematograf) i zaczyna kręcić krótkie scenki dokumentalne i fabularne oraz scenki z codziennego życia Warszawy. Dwa lata później (1896) w kilku większych, polskich miastach (Kraków, Warszawa, Łódź) rozpoczynają się jedne z pierwszych seansów kinematograficznych. Kolejny, rok (1897) należy do Bolesława Matuszewskiego (1856-1943) – nadwornego fotografa cara Mikołaja II, uważanego za pioniera polskiej kinematografii.  Realizował filmy medyczne, reportaże, krótkie filmy dokumentalne ("Koronacja cara Mikołaja II" Petersburg 1896 czy „Wizytę cesarza Wilhelma II w Peterhofie” 1897. Był jednym z współzałożycieli Stowarzyszenia Muzeum Francuskiej Fotografii Dokumentalnej i operatorem w firmie braci Lumière.
W 1895 założył atelier fotograficzne w Warszawie. Przebywał także we Francji, gdzie wydał swoje dwie prace w języku francuskim: Une nouvelle source de l’historie (Nowe źródło historii) i La photographie animée, ce qu'elle est, ce qu'elle doit etre (Ożywiona fotografia, czym jest, czym być powinna). Jego głównym celem było stworzenie archiwum filmowego. Dostrzegał rolę filmu, kręcenia, zapisywania na taśmach filmowych jako narzędzie dokumentowania historii, życia, ważnych wydarzeń. Ostatnią datą na dziś jest rok 1899 – pierwsze stałe kino w Łodzi.

Ciekawostka: „Pierwsze stałe kino braci Władysława i Antoniego Krzemińskich, pod nazwą „Teatr żywych fotografii”, znajdowało się prawdopodobnie przy ul. Piotrkowskiej 120, w lokalu sklepowym. Kolejna siedziba to lokal przy ul. Piotrkowskiej 17, a od 1901 r. sklep przy Nowym Rynku nr 4 (dzisiaj Plac Wolności, narożny dom przy wylocie z placu w ul. Legionów). Ciekawostką jest fakt że do ostatniego z wymienionych lokali publiczność wchodziła drzwiami, ale wychodziła już przez okno. Ten rodzaj rozrywki cieszył się tak dużym powodzeniem, że tłum czekający na wejście na kolejny seans uniemożliwiał wyjście normalną drogą osobom kończącym oglądanie swojego seansu. Kino to działało w sezonie zimowym – w sezonie letnim bracia Krzemińscy udawali się w tournee po okolicy, dzięki czemu nowy wynalazek stawał się znany również w mniejszych miastach. Pierwsze krótkie filmy wyświetlane na projekcjach Krzemińskich to materiały zakupione w wytwórni braci Lumière, wraz z pierwszym filmem wyświetlonym publicznie w 1895 – „Wyjściem robotnic z fabryki Lumière’a

w Lyonie”. ”

                                                      Bolesław Matuszewski

                                                          Bracia Lumière                                                           

I na koniec w ramach małej rozrywki film braci Lumiere (pierwszy publicznie wyświetlony film!)

pozdrawiam!!! :)

Stanisław Janicki, historia filmu polskiego.

Jakiś czas temu w moje posiadanie trafiła książka Stanisława Janickiego, przedstawiająca 80 lat filmu polskiego. Kupiłam ją za całe 10zł w kawiarni na mojej uczelni. Książka poza ciekawymi zdjęciami z kadrów filmowych zawiera także inne ciekawe informacje: wiadomości o aktorach, reżyserach czy ciekawostki o danych filmach. Historia filmu jest przedstawiona w bardzo przystępny sposób. Wszystko jest podzielone na lata i opisane, więc nie ma chaosu. Obejmuje lata od roku 1893 do 1975.  W związku z tym wpadłam na genialny pomysł, iż nie będę samolubną jedynaczką i pokażę wam co nieco z całej książki, najważniejsze i najciekawsze informacje. :) Mam nadzieję, że pomysł się podoba!  Na koniec tradycyjnie zdjęcia :) 

Poznajecie co jest po prawej stronie?  Lalka! Jedna z moich ulubionych książek :)

"Podejdź no do płotu!" :)

Zawrotna cena ;p